Hammam - Marokkanskt bad

Eg get sjalfsagt ekki kennt odrum um en sjalfri mer ad sogurnar safnast upp og eg veit ekki hvar eg a ad byrja. Her kemur saga ur fjollunum.
Eg var kold og med sand a milli tanna eftir 8 daga dvol i fjollunum og eydimorkinni tegar eg kom til baka til litla baejarins Moulay Idriss i nordri. Tad er nefninlega satt tad sem teir segja ad eydimerkur naetur eru kaldar og upp i Atlasfjollunum blasa sterkir vindar. Vid "'(eg, franska konan og enski strakurinn sem eg leygdi bil med) gistum aftur a heilili Hash tar sem vel var tekid a moti okkur. Tar var fullt hus af folki tvi ad heilsu Ibrahims litla turfti ju ad fagna og oll fjolskylda foreldranna voru buin ad vera i heimsokn i viku. Marokkanar eru felagslynd tjod.
Eg var sem sagt kold en felagi okkar Muhammed var med svar a reydum hondum. Eg og franska Sylvie skyldum i Hammam (marokkanskt bad). Solin var sesst tegar vid roltum yfir adaltorgid i baenum og reykur steig ut ur vetingastollunum medfram gotinni. Tad var verid ad hita kolin fyrir grill kvoldsins. Fra adaltorginu beygdum vid inn i litla gotu tar sem vid gengum medfram sulnagangi moskunnar tar til vid komum ad litilli dyr. Muhammed benti okkur a ad borga manninum fyrri utan og fara inn. Hann gat ekki fylgt okkur tvi tad var konutimi en sagdist koma til baka og gefa konunum svarta sapu og henna sem er naudsynlegt til ad vid yrdum vel hreinar. Vid gengum inn trongan gang en mattum bida augnablik tvi gomul kona sem kraup a teppinu sinu og bad, lokadi leidinni. Tegar inn var komid var dymmt og hlytt. Eg takkadi islenskri sundreynslu minni i gegnum arin tvi ad spehraedsla vaeri ekki aeskilegur fylgifiskur tegar tu hefur 7 arabiskar konur sem fylgjast spenntar med medan tu afklaedist. Marokkanar eru ekki serstaklega hledraegir. Teim fannst fyndid hvad vid vorum hvitar og hlogu tvi datt og bentu. Eftir skamma stund kom sver kona ut ur badinu og bennti mer a ad fylgja ser inn fyrir. Hun var med brjostin ber, i storri svartri brok og med sitt svart harid bundid i hnut. Hun fyllti fotur sinar af vatni i adalbrunninum, skoladi golfid og benti mer a ad setjast. Onnur kona sem var buin i badi kom med mottuna sina og lanadi mer. Su tridja stakk hofdinu inn i gat yfir brunninum og hropadi af ollum kroftum.. tja a meira vatn get eg imyndad mer. Hun settist tvi naest nidur med gleidar faetur og halladi ser ad brunninum og gerdi sig liklega til ad sludra. Tad var adeins klukkutimi eftir af konutima svo taer fimm sem eftir voru nutu tess ad hafa nog plass og rum til ad kjafta. Eg helt mer a mottunni og beid eftir ad rodin kaemi ad mer. Tegar vatnid i fotunum var tilbuid hofust kellingarnar handa vid ad smyrja okkur inn i graena drullu. Eg lokadi augunum og leyfdi konunni i storu brokinni ad skrubba mig hatt og lagt. Odru hverju bankadi hun i mig harkalegar en venjulega og tad tyddi ad eg atti ad snua mer vid eda retta ut fot eda handlegg. Hefdi eg ekki haft Sylvie mer vid hlid sem sagdi mer um hvad taer voru ad tala hefdi eg haldid ad taer vaeru ad rifast tvi ad toninn var ekki blidur. Kannski er tad takktur og harka skrubbsins sem smitast i rodd teirra eda ta er tetta bara teirra talsmati. Ad skrubbi loknu var tad eitt vist ad ef eydimerkursolin hafdi skilid eftir nokkur spor a nordlenskri hud minni var eg snuin aftur i upprunalegan lit. Sandurinn og kuldinn voru bak og burt og vid Sylvie tritludum heim a leid.
Um kvoldid vorum vid bodnar i skyrn tvi nagrannakonan Nasjia hafdi eignast barnabarn. En tad er onnur saga.
Nu er eg i Marrakech og skrifa aftur fljott.