1 Nordur Marokko

Jaeja, ta er eg sesst til skrifta og er jafn spennt og tid fra hverju eg a ad segja.

Nu er ferdalagid ju byrjad. Eg lenti i Marokko ad morgni 6. januar. Eg svaf audvitad eins og engill og fluginu og fekk tvi ofbirtu i augun tegar eg kom ut ur flugvelinni og inn i marmara hvita flughofnina. Allt gekk eins og i sogu vid ad komast inn i landid og voru Marokkanar med skipulagdasta moti. Adur en eg vissi af sat eg i straeto a leid til borgarinnar Fez og i stad eydimerkur og thurrka eins og eg hafdi imyndad mer blostu vid graenir akrar og appelsinutre i sterku solarljosi. Mer vard hugsad til Gudridar Simonardottur og brosti ut i annad.

Eg komst nokkurnvegin klakklaust a hotelid sem eg hafdi lesid mer til um en hvad atti eg svo ad gera? Tad tok mig um tad bil tvo daga ad venjast tilhugsuninni ad vera ein a ferd og eg verd ad vidurkenna ad tetta voru pinu skritnir tveir dagar. Eg blabladi vid sjalfan mig til ad verda sammala mer um hvad eg aetti ad taka mer fyrir hendur. Tok leigubil inn i gamla baeinn og litadist um. Dro upp teikniblokkinna og teiknadi um stund, tok myndir og jafnvel video, skrifadi dagbok og drakk kaffi. Tok fleiri myndir, las i bok, teiknadi aftur. Dugleg stelpa taldi eg mer tru um en hvad svo og hvar voru allir hinir ferdamennirnir?

Venjulega tarf madur ad hafa fyrir tvi ad flyja ferdamannafjoldann en tad tok mig goda stund ad finna ut hvar teir heldu sig og tegar eg fann ut ur tvi, var tad ekki eg sem var svo god i ad eignast vini? Fyrstu tvo dagana tokst mer ad eiga um tad bil fimm setninga samraedur vid adra ferdalanga. Eg var i uppnami. Hvad var eg ad brasa her ein? En um kvoldmatarleiti komst eg i godar samraedur vid svissneskt par. Morguninn eftir spiladi eg spil vid trja astrali og eyddi deginum med teim. Tau voru yndael en eftir heilan dag med teim var eg glod ad vera aftur ein. Allt var eins og tad atti ad vera. Eg tok rutuna til naesta baejar tar sem eg aetladi ad eyda einni nott en lenti a gistiheimili sem er hluti af Marokkonsku heimili. Tar var fronsk hippakona sem er buin ad vera her i 10 daga i stadinn fyrir 1 og aetli eg ilengist ekki eitthvad her lika. Hun syndi mer allan baeinn, kenndi mer nokkur ord a arabisku. Vid eldudum heima og Muhammed kenndi okkur ad elda Tazjin sem er hefdbundinn rettur. Medan vid bidum eftir ad maturinn yrdi tilbuinn horfdi eg a frettir med Hash sem er heimilisfodurinn og tveimur sonum hans. Hann utskyrdi fyrir mer med bendingum ad tad hefdi ordid flugslys i Iran, ad frakkar hefdu skrifad undir samning til ad baeta lestarkerfid i Marokko ad tad vaeri flod a Filippseyjum. Sonur hans sem er ellefu ara og einhverfur endurtok: pizza Meknes, sem er naesti baer. Hann vildi fara tangad og fa pizzu i stad tazjin. Born eru eins allstadar. Vid bordudum oll saman, med hondunum ad sjalfsogdu. I morgun fengum vid kokur hja konunni i naesdta husi og tveggja ara Rita helt skemmtiatridi med ad stappa nidur odrum faetinum og snua ser i hring: Hun steig Marokkoskan dans.

Eg eyddi deginum med ad skoda romverskar rustir sem liggja i 45 minutna gongufjarlaregd fra baenum. Eg fekk gefins mandarinur a markadinum i nesti og te i bodi Assim a leidinni til baka. Nu verd eg bradum ad fara aftur i Marokkoska eldhusid tvi ad i kvold er Kuskus i matinn og eg a ad laera ad elda tad lika. I fyrramalid aetlar Nashia, nagrannakonann ad skrubba mig vaenlega i hammam, og svo verdur veisla tvi ad konan hans Hash er ad koma heim med Ibrahim, litla strakinn teirra sem er loksins ordin friskur eftir ad vera buin ad vera a spitala i nokkra daga.

Ja eg er ekkert serstaklega ein lengur og aetli tetta se ekki bara rett hja kallinum ad eg se bysna god ad kjafta mig inn a folk.

Engar ahyggjur af mer ad hafa. Eg spjara mig og er komin i aevintyraskap.

Bless um sinn.

Margret.