Henri

Eins og flestum ykkar er kunnugt fékk ég litla takherbergid mitt gegn tví skilyrdi ad ég skyldi passa Henri litla einu sinni í viku. Tetta var ótúlegt. Ad búa ókeypis í París. Á øllu hafdi ég nú átt von en ekki tví tar sem borgin er tekkt fyrir dýrt húsnædi og trøng húsakynni.

En franskir skólar eru lokadir á midvikudøgum svo ad foreldrar mega koma børnum sínum í pøssun á einn eda annan hátt. Tannig atvikadist tad ad íslenska Margrét og franski Henri eru búin ad eyda midvikudøgum haustsins saman.
Eins og sex ára drengjum sæmir ákvad hann ad alveg ókeypis skyldu húsakynnin ekki vera.

Henri er med stórt høfud, útstæd eyru og gleraugu. Uppáhaldid hans er fótbolti, tøfrar, vølundarhús, fánabók med øllum fánum heims, númerapløtur á bílum og sjónvarp. Trautir og keppni eru líka ofarlega á lista. Í vinnubókunum í skólanum hans stendur á hverri sídu "Trés bien". Henri lídur best heima hjá sér og vill helst ekki fara út.

Midvikudagur 1
Litla greyid skalf næstum tví af stressi med súkkuladi drikkinn sinn (sem er franskur morgunmatur) fyrir framan sjónvarpid tegar ég mætti í fyrsta skipti. Honum leist (skiljanlega) ekki á ad eiga eyda deginum med barnapíu sem ekki kunnu stakt ord i frønsku. Mamma hans sagdi honum ad bjóda gódan dag, og hann kíkti feimnislega upp fyrir gleraugun sín og sagdi. "Bon jour mademouselle". Hjarta mitt var brætt.
Hann róadist tó fljótt og tegar vid fórum í gøngutúr í almeningsgardinum vid hlidina á húsinu teirra losnadi um málbeinid. Hann taladi og taladi ég sagdi "oui". Og hefdi hann sagt ad nú átti ég ad segja non en ekki oui, hef ég ekki skilid tad og bara sagt brosandi aftur "oui". En ég brosti mikid og var mjøg gódleg. Tegar kínversk módir kom svo vadandi upp ad okkur og sagdi ad tad væri "mínum dreng" ad kenna ad sonur hennar væri med blódnasir og ég stód med Henri og var ekki reid tó ad hann hafi ekki bedist afsøkunnar, ímyndadi ég mér ad nú værum vid saman í lidi, ordnir vinir.
Á leidinni heim keiptum vid baguette og ég fékk bakarann til ad segja vid snádann ad nú værum vid á leid heim og færum ekki á markadinn eins og stadid hefdi til.

Henri á hlaupahjólinu sínu fyrsta daginn

Midvikudagur 2
Henri var kannski ekki beint gladur ad sjá mig en hann var tó rólegri en í fyrsta skipti. Morguninn var tøgull, hann horfdi á sjónvarp og ég strauadi. Í hádeginu var komin tími til ad búa til mat. Ég hafdi sagt mømmu hans ad ég gæti vel eldad og taldi tar engu logid svo hún hafdi skilid eftir efni í hádegismat og tekid til áhøld. Mín beid: Steikarpottur, salt og olía og stærdarinnar kalkúnalæri. Ég fékk handabendingar um olíuna og lærid ofan í pottinn. Tad hefdi ég getad sagt mér sjálf en restin... Hversu lengi..? átti tetta ekkert ad fara í ofn..? Med hjálp franskra uppskriftarbóka komst lærid á bordid, 50 mín of seint, svolítid turrt.
Henri fór í fótboltatíma í skólanum, ég sótti hann tremur tímum sídar og dagurinn gekk tídindalaust.
Ég lærdi ad segja: sokkar (tar sem Henri var mjøg stoltur af nýju fótboltasokkunum sínum), skór, fótboltalid og skora mark.

Midvikudagur 3
Eftir morgunsjónvarpid fórum vid í morgungøngu til ad ná í baguette fyrir hádegismatinn. Henri taladi og ég hlustadi. Hann sagdi brandara og var hinn hressassti, ég skildi ekki nema brot, en hló dátt. Vid leiddumst á leid yfir gøtuna og Henri sparkadi í lauf sem voru byrjud ad falla af trjánum. Hann lét sem kastaníjuhnetur á gangstéttinni væru fótbolti og skoradi mørg mørk. Vid vorum félagar.

Midvikudagur 4
"Henri tekur tú eftir tví ad eg er ordin svolítid betri í frønsku núna og get adeins talad?" sagdi ég stolt fjórda midvikudagsmorgunn í Rue de Thann. "Tad er alveg venjulegt, tú ert búin ad vera í Frakklandi í heilan mánud" var svarid sem ég fékk.
Ég var svolítid svekkt med tetta beinskeitta og óhrósandi svar en mundi svo ad mánudur er langur tími tegar madur er bara sex ára. Ég meina, hann var líka búin ad læra ad lesa á sídastlidnum mánudi, svo tó ad ég væri hætt ad turfa á hjálp bakarns ad halda til ad segja ad vid værum á leidinni heim, tá gat ég virt ad Henri tættu frønskuhæfileikar mínir ekki stórmál.
En tad var eitthvad breytt í hegdun unga mannsins. Hann bordadi ekki matinn sinn í hádeginu. Sólskinsstundir og sparískap var lidin tíd.

Midvikudagur 5
Morgunsjónvarp - strauj - baguette gøngutúr - hádegismatur - fótbolti - eftirmiddagur...tad var komin tími á ad Henri færi í bad.
Ég hélt ad tegar vid værum komin yfir spéhrædsluna sem fylgdu fyrsta skiptinu sem ég badadi Henri yrdu badferdir ekki til frekari tídinda. Mér skjátladist. Fyrsta húllumhæid var í uppsiglingu.
"Má ég taka tauboltana mína med mér í bad?" hljómadi saklaus spurningin sem ég svaradi án tess ad hugsa mig um med øruggum nordlenskum uppeldisadferdum: "Mér fyndist betra ef tú geymdir boltana og myndir bara leika med tá tegar tú ert búinn í badi." (Augljóslega ekki svona sofistikeret ordad á frønsku en innihaldid var tad sama). Tetta tók franski Henri sem er vanur ad vera rassskelltur ekki sem gilt svar. "Jú - nei - jú - nei... " og ég gat ekki lengur bakkad tó ad mér væri í raun alveg sama tó ad tessir boltar blotnudu. Henri, sem nú tegar var háttadur, var ordinn hinn versti og hljóp fram í stofu. Ég var rólegri en pirrud samt og rølti á eftir honum. Tegar ég kom fyrir ganginn bløstu vid mér tilkomumikil antík húsgøgnin, gullspeglarnir og málverkin, persísku teppin, tungar gardínurnar og postulíns lampar. Í midju tessu umhverfi stód lítill, nakinn kroppur, med fílutotu undir gleraugunum á stóra hausnum, tilbúinn í eltingaleik.
Henri fór ekki í bad á minni vakt.

Midvikudagur 6
Henri hafdi farid svangur ad sofa eftir ad mamma hans hafdi átt í sømu erfileikum og ég med ad fá hann í bad. Hann hafdi fengid skýr skilabod um ad vera stilltur drengur í dag. Vid fórum í baguette gøngutúrinn og nádum í føt í fatahreinsun í leidinni. Henri lýsti fótboltaleikjum sem hann hafdi séd í sjónvarpinu sídastlidna helgi med fullan munninn af baguette.
Eftir fótbolta hvíldum vid okkur á bekk á leidinn heim og Henri mauladi croissant sem ég hafdi tekid med handa honum. Ég fékk fleiri fótboltasøgur og skildi hversu mørg mørk voru skorud. Raudir unnu. Mér var skemmt.

Midvikudagar 7 og 8 voru gódir dagar. Tad koma kannski søgur af teim seinna.
En tad er hætt ad rigna , ég er búin ad drekka heila kønnu af the á tessum ágæta laugardagsmorgni. Ég ætla ad fara á Musée d'Orsei ad skoda listaverk impressionistanna.
Gódan laugardag til ykkar allra.
Margrét.

París

Nú er ég búin ad vera i Paris i tvo mánudi. Til ad gera langa søgu stutta..

Ég kom og eignadist strax vinkonu, sólina. Madur tarf nefninlega ekki ad tala frønsku til ad vera vinur sólarinnar og hún hélt mér félagsskap fyrstu dagana. Ég gekk um og mátadi borgina, athugadi hvernig hún passadi mér, sá spegilmynd mína i búdarglugga, og hún fór mér bara vel. Ég skellti mér á hana. Keipti croissant og kaffi, baguette og confiture, fromage de chevre, mulles et frites, mousse de canard og vin rouge. Já fullt af vin rouge.

Og innan tídar átti ág heima i litlu takherbergi spottakorn fra Sigurboganum, var farin ad stautast á fronsku med gorrmæltu rr í skólastofum Sorbonne og mæta á hverjum midvikudegi i Rue de Than tar sem mín beid Henri. Ó já af ógleymdum Henri.

Ég er búin ad hitta fólk. Svo dæmi séu tekin:
Priyu frá Ástralíu, sem á indverska foreldra og eydir øllum sumrum hjá fjøslkyldu sinni á Fiji, tar sem hú er fædd.
Kine frá Noregi, alin upp hjá einstædri módur, flugfreyju hjá SAS. Tær hafa ferdast út um allan heim. Kine er á leid til Madagascar eftir jól.
Ali frá Iran, sem er tekktur bladamadur í heimalandi sínu en er fluttur til Frakklands til ad hafa meira tjáningarfrelsi. Hann skrifar enntá fyrir dagbladid í Iran. Ali talar hvorki ensku né frønsku.
Emmanuel frá Svítjód sem er ordin besti vinur Ali. Teir eiga samskipti og skemmta sér konunglega á strákamáli, tar sem teir eiga ekkert sameiginlegt tungumál.
Julie frá Danmørku, sem er ad standa sig med glæsibrag i stjórnmálafrædi í frønskum háskóla í París.
Søndru sem er frønsk. Já ég er búin ad eignast eina franska vinkonu. Hún flutti til Japan í sídustu viku.

Tad er spennandi ad vera ungur i Parísarborg og hédan í frá fáid tid ad fylgjast nánar med. Tad sem markadi tímamótin var ad mamma og pabbi komu í heimsókn. Pabbi baud í Effelturninn og vid fórumm øll upp á topp, tar sem vid bidum í rød "eins og fé á leid til slátrunnar" eins og mamma ordadi tad.

Mamma og Pabbi. Tid erud yndisleg.
Og amma og amma og amma. Eg hugsa svo oft til ykkar.
Fødur- og módursystur, tid erud líka ofarlega i huga mér.
Svo ekki sé minnst á øll børnin.

Bloggid er hafid. Hér verda byrtar reinslusøgur, smáar sem stórar og vonandi myndir med.
Innan skamms..
Ykkar Magga.