Loksins andi

Kæru vandamenn og vinir
Andinn er loksins kominn. Eg beid og beid eftir tolvunni en svo hefur andinn ekkert latid a ser kræla eftir ad hun kom. En nu er hann kominn yfir mig og ta get eg loksins sest nidur og skrifad. Hvar a madur ad byrja tegar einu skilabodin sem mer hefur tekist ad koma til Islands sidan eg flutti eru ad eg hafi tad gott og skolinn se godur. Tad er rett, eg hef tad gott og mer likar mjog vel i skolanum. Eg er ordin 22 ara og er buin ad eignast malverk.
Kaupmannahofn verdur alltaf betri og betri besta borg i heimi og eg finn mig i akjosanlegri, jafnvel akjosanlegustu adstædu. Mikid hljomar tetta undarlega. Ekki einu sinni islenskt malfar reiknar med ad madur geti lent i akjosanlegustu adtædu i eintolu, hvad ta eg sjalf. En akjosanlegustu adstædur i fleirtolu hljomar betur og a jafnvel enn betur vid; Eg stunda akjosanlegt nam, by i akjosanlegri ibud med akjosanlegum medleigjanda.
Allt er sem sagt sem akjosanlegast og svo er tad bara ad venjast tvi ad vera anægdur med allt saman og muna ad vera anægdur i leidinni. Sidustu manudi hef eg att i oda onn med ad adlagast. Ekki bara nyju landi, ibud og nami heldur tvi ad vera allt i einu fullordin. Redd, redd redd. Eg vissi ekki ad tad væri til svona mikid redd i heiminum. Ad skapa gott heimili tar sem manni lidur eins og, ja eins og heima, tekur lika tima. Akjosanleg ibud og medleigjandi er bara umgjordin og svo er ad fa rettu tilfinninguna med. Eg var buin baka skuffukokur, elda mat og kveikja a otal kertum en ekkert gerdist, alltaf vanntadi eitthvad. En svo fekk eg ristavel og eftir ad fyrsta braudsneidin var ristud, vúpsí, atti eg allt i einu alvoru, eigid heimili, eins og hendi væri veifad. Tad var gledidagur.
I dag var lika gledidagur. Eg sotti afmælispakka fra mommu og pabba a posthusid. Eg fekk hann i hendurnar og vard svo spennt ad eg var næstum buin ad rifa hann upp a stadnum. Eg akvad samt ad halda aftur ad mer tar sem opinn pakki er ekki praktiskur i hjolakorfuna en spennan jokst bara a leidinni heim og allt i einu fann eg mig, hlægjandi, bokstaflega hoppandi upp troppurnar a fimmtu hæd. Og eg vard ekki fyrir vonbrigdum. Islensk sludurblod, nammi, cheerios, lysi, pakki og peningur. Mamma tu ert meistari i ad senda goda pakka, enda komin med nokkurra ara reynslu. Eg er nu tegar buin ad radstafa peningnum. Hann fer i fina vetrarsko og peningurinn fra ommu og afa i finustu vetrarhanskana i illum. Ja, illum gefur jolasveinunum i Vietnam ekkert eftir med ad koma mer i jolaskap, heil bygging full af finum hlutum, fyrir finar domur i finni borg. Fra sjalfri mer fekk eg silkikjol og svo fekk eg fullt af fallegum gjofum fra vinum sem mættu i sameiginlega afmælisveislu min og Kaiu. Veislan lukkadist vonum framar og fleiri en mættu hefdu ekki komist fyrir.
Takk til mommu og pabba og ommu og afa fyrir godar gjafir. Og takk til ykkar hinna sem skrifudud mer kvedju via sms. Eg er viss um ad tid skrifudud eitthvad sætt til min en siminn var biladur akkurat yfir helgina og medtok enginn sms. Spurning hvort se verid ad refsa manni fyrir ad hafa ekki verid nogu virk i ad halda sambandi heim. Nei, nei, nei eg trui ekki a svoleidis lagad, og her sit eg og blogga.
En eiginlega verd eg ad drifa mig i hattinn til ad vera fersk i fyrramalid. Adeins eitt ad lokum. Ef eg tekkti Hallgrim Helgason eda Baltasar Kormak myndi eg fullyrda her og nu ad hluti af personu Hlyns i 101 væri beint inspireret af mer. Ad borda cheerios i badi!!! Gæti madur hugsad ser eitthvad betra? Eg hef ekki enn upplifad tessa fullkomnu samsetningu sjalf tvi eg hef aldrei att badkar i eldhusinu hja mer. Eg hef fram ad tessu latid mer nægja ad fara i bad eftir ad eg borda cheerios en bradum verd eg arkitekt og ta get eg latid drauminn rætast.
Goda nott og vonandi skiljid tid eitthvad i skrifunum. Eg er bara svo glod ad geta notad oll heimsins islenku ord ad tetta verdur ad einum ordagraut. Eina ordtakid sem eg kann a donsku er ”den første til mølle” og vitandi tad vona eg ad tid fyrirgefid mer ”oalgengu orda” ofnotkunnina.
Tangad til næst. Magga.