Og eins og Islendingar sogdu mer ad passa mig i Frokkum og Frakkar sogdu mer ad passa mig a Marokkonum og Marokkanar sogdu mer ad passa mig a Mauritonum hljomadi heillaradid i Mauritaniu upp a ad nu skyldi eg passa mig tvi ad i Afriku vaeru mennirnir svartir. Eg sagdist lofa tvi, smegdi mer i toflurnar minar og helt af stad.
Eg ferdadist med "sjo saetum" ad landamaerum Mauritaniu vid Senegal sem er einskonar leigubill tar sem madur borgar fyrir sitt plass og sem fer af stad tegar oll sjo saetin eru setin. Gamall madur i Bubu bad Allah ad geyma okkur og song ferdalag tegar vid brunudum ut ur eydimerkurborginni og enn og aftur var bjartur ferdadagur framundan. Logreglan var i hadegismatarpasu og landamaerin lokud tegar tangad var komid svo eg tok mer ta til fyrirmyndar og settist og fekk mer bita. "Og hvad var vesalingurinn ad gera her ein a ferd a leid til Senegal", spurdi folkid og fyrr en vardi var eg komin med heimbod og husaskjol fyrir komandi nott i Dakar hja Senegalskri fjolskyldu, busettri a Spani sem var a leid heim i fri. Dvolin i Dakar var tidindalaus og eg var fegin ad fara ut ur mengadri storborginni tegar pappirarnir minir voru klarir til ad eg gaeti haldid afram til Bissau.
Eftir oralangaferd og ymiss aevintyri a leid minni tvert yfir Senegal og Gambiu komst eg loks til Guineu Bissau. Aftur var eg maett i myrkrinu i okunna afriska borg i leit ad ljosum kolli. Og tad klikkadi ekki, hun skaut upp kollinum, kom hlaupandi yfir gotuna og vid fodmudumst storu, fagnadarfunda knusi. Mikid var gott ad sja Totu aftur.
Vid, asamt Soru, danskri vinkonu Tornyjar, sem var lika i heimsokn, eyddum einni viku i Bissau tar sem vid tokum tatt i Carnevalinu i borginni, fylgdumst med hinum mismunandi etnisku gruppum dansa framandi dansa, og drukkum bjor. Tad voru vidbrigdi ad standa berhandleggjud med bjor i hond eftir tveggja vikna dvol i Mauritaniu. Eg setti klutinn minn yfir hofudid, til ad vera ekki svona berskjoldud og til ad skyla mer fyrir solinni. Guinea menn brostu breidu brosi og hrosudu mer fyrir godan carneval buning, svo eg tok klutinn nidur aftur og sagdi skal.
Eitt kvoldid tegar vid satum ad bjordrykkju a einu af carnivalsvaedunum mundi eg eftir hyppavinum minum i Marokko sem hofdu verid a leid til Guineu Bissau. Eg stod upp og skimadi eftir teim og viti menn eg sa rastalokka i fjarska. Vid roltum til teirra og enn urdu fagnadar fundir. Vid sogdum ferdasogur og donsudum vid afriskan trommuslatt fram a nott.
Eftir carnevalid var Torny buin ad plana ferd fyrir okkur a eyjarnar fyrir utan landid. Vid forum af stad med portugolskum og itolskum vinum hennar, keirdum um holotta vegi tar til vid tokum litinn bat sem hossadist a hafinu svo vid rennblotnudum og vorum ordin iskold eftir triggja klukkustunda batsferd. En verdlaunin. Folk brast mismunandi vid tegar eyjan fagra var loks i augnsyn. Torny, sem var buin ad vera togul um stund, tilkynnti adeins lagum romi ad henni vaeri illt i maganum, vard svo um tegar hun vissi ad vid vaerum komin ad hun beygdi sig yfir batsstokkinn og kastadi upp. En hun var fljot ad jafna sig, turrkadi ser um munninn med annari hendi og vinkadi Petur Pan sem flaug burt fra eyjunni sinni med hinni. Vid blikkudum hann oll og lofudum ad vid skyldum haga okkur vel. Sjorinn vard stilltari og fiskarnir hoppudu allt um kring tegar baturinn rann upp a litla strondina.
Vid eyddum fimm dogum i paradis. Bordudum nyveiddan fisk af ollum gerdum, matreyddann a listilegan hatt, bodudum okkur i solinni og sjonum, sigldum i kajak, donsudum fram a nott og horfdum a stjornurnar.
Eg sagdi bless med trega tegar timi var kominn til ad kvedja. Eg ferdadist aftur upp til nordur Senegal a 28 sarsaukafullum klukkustundum. En min bidu godir vinir og aevintyrin heldu afram.
Sunday, April 3, 2011
Tuesday, March 29, 2011
Mauritania
Sael amma min... og allir hinir. Her kemur loksins blog.
Eg skaust i gegnum Afriku og aftur til baka. Hvar skal byrja.
Folkid sem eg var buin ad fa far hja til Mauritaniu tafdist i Marokko tvi einn hyppinn turfti ad fara til tannlaeknis. Eg fann ad minn timi var kominn til ad takast a vid ottann vid hid otekkta land og a tjald(saand)staedinu vid hafid i Marokko, seint um kvold, for eg a stufana til ad finna nyja ferdafelaga. Tjodverjar i "lederhosen" sem ferdudust i husbil med tvo motorhjol medferdis budu mig velkomna og sogdust myndu fara af stad snemma morguns, eins og sonnum tjodverjum er sidur til. Eg fekk leyfi til ad sofa i husbilnum og morguninn eftir vorum vid nu tegar logd af stad tegar eg vaknadi vid hlidina a einu motorhjolinu. Eg nuddadi stirurnar ur augunum, kikkadi a solina fyrir utan sem var lika ny stadin upp og virti annars fyrir mer landslagid sem vard sifellt strjalla. Vestur Sahara var vandraedalaust fljott ad baki og leidin sem leyddi afram inn i eydimorkina var bein og breid og sifellt bjartari. Tad gat ekki annad en bodad gott.
Eg eyddi naestu nott i torpinu Nouadibou tar sem fyrstu kynni min af eydimerkurtjodinni voru god. Eg sagdi skilid vid tjodverjana og fekk far med gomlum frakka med yfirvaraskegg. Vid rulludum rolega i att til hofudstadarins, Nouakchott, sem var stofnadur fyrir 60 arum a midri strandlengju landsins. Sandholarnir urdu tettari og dreyfdu ur ser aftur. Rolegheit gamla frakkans atti betur vid mig en skipulag tjodverjarnna og hann sagdi framandi sogur ur fjarlaegum londum.
I hofudborginni fretti eg ad i eydimorkinni i austuratt vaeri ad byrja festival. Eg let berast med vindinum og var komin i song og gledi, mitt a milli mannanna i hvitum og blaum bubu-um, tjodarklaedunum sem teir sveipa um sig med stolti eins og til ad minna a ad teir seu allir saman konungar. Festivalid var vel sott af infaeddum en tar voru adeins faeinir turistar tar sem slaemt ordspor af oryggisadstaedum hindrar folk i ad ferdast inn i landid. En hrydjuverkamennirnir letu ekkert sja sig, nema teir hafi bara tekid ser fri eins og hinir til ad fylgjast med ulfaldakapphlaupinu, skotlistakeppninni, asnakaphlaupinu, songatridunum og dansinum.
Mer var bodid i the og mat a hverjum degi i mismunandi steinkofum. Ulfaldakjot og lambaleggsbein, fljotandi i fitusafa med kartoflum med, serverad a storum diski fyrir alla ad taka og bordad med hondunum. Gjorid tid svo vel og verdi ykkur ad godu. Hun modir min hefdi verid stolt af mer hefdi hun sed til min og aetli hun hefdi ekki baett vid med glotti ad mer vaeri naer ad dreyma um ad vakna i eydimorkinni.
Mer var lika bodin gisting hja fjolskyldum mauritanskra ferdafelaga minna sem eru upprunalega fra eydimerkursvaedinu. Tar var ekki annad i bodi en ad kuka i holu og bada sig i myrkrinu med vatni ur brunninum, bak vid treytta plankahurdina. Og var tad tess virdi ad gera vedur ut af einum kakkalakka eda tveimur? Ja, eg hefdi getad nefnt tad vid brunatungar konurnar sem voru i haum samraedum medan taer svelgdu i sig kamelmjolk, en tegar eg sa rosk handtok teirra vid barnauppeldi og matargerd akvad eg ad eg myndi bara sturta mig teygjandi og hljodalaust.
Og bornin. Tau taka upp tad sem fyrir teim er haft. Litla fjagra ara France, skipadi mer ad tvo mer um hendurnar fyrir matinn, bennti mer svo a ad skipta um stellingu, tad vaeru adeins menn sem saetu med hne upp ad brjosti ser, "og bordadu svo" sagdi hun og setti i brynnar eins og fullordnu konurnar. Eydimerkurvindar hafa blasid horku i mauritanska kvennlegginn.
Eftir 10 daga i eydimorkinni var nog komid af sandi og eg sneri aftur til hofudborgarinnar. Eg keipti appelsinu og gulrot bara eins og til ad sanna fyrir sjalfri mer ad avextir og graenmeti vaeru ennta til. Safinn og saett bragdid sagdi mer ad tad vaeri komin timi til ad halda til graenni svaeda svo eg hringdi i Totu og sagdi henni ad nu vaeri eg a leidinni.
To be continiued..
Eg skaust i gegnum Afriku og aftur til baka. Hvar skal byrja.
Folkid sem eg var buin ad fa far hja til Mauritaniu tafdist i Marokko tvi einn hyppinn turfti ad fara til tannlaeknis. Eg fann ad minn timi var kominn til ad takast a vid ottann vid hid otekkta land og a tjald(saand)staedinu vid hafid i Marokko, seint um kvold, for eg a stufana til ad finna nyja ferdafelaga. Tjodverjar i "lederhosen" sem ferdudust i husbil med tvo motorhjol medferdis budu mig velkomna og sogdust myndu fara af stad snemma morguns, eins og sonnum tjodverjum er sidur til. Eg fekk leyfi til ad sofa i husbilnum og morguninn eftir vorum vid nu tegar logd af stad tegar eg vaknadi vid hlidina a einu motorhjolinu. Eg nuddadi stirurnar ur augunum, kikkadi a solina fyrir utan sem var lika ny stadin upp og virti annars fyrir mer landslagid sem vard sifellt strjalla. Vestur Sahara var vandraedalaust fljott ad baki og leidin sem leyddi afram inn i eydimorkina var bein og breid og sifellt bjartari. Tad gat ekki annad en bodad gott.
Eg eyddi naestu nott i torpinu Nouadibou tar sem fyrstu kynni min af eydimerkurtjodinni voru god. Eg sagdi skilid vid tjodverjana og fekk far med gomlum frakka med yfirvaraskegg. Vid rulludum rolega i att til hofudstadarins, Nouakchott, sem var stofnadur fyrir 60 arum a midri strandlengju landsins. Sandholarnir urdu tettari og dreyfdu ur ser aftur. Rolegheit gamla frakkans atti betur vid mig en skipulag tjodverjarnna og hann sagdi framandi sogur ur fjarlaegum londum.
I hofudborginni fretti eg ad i eydimorkinni i austuratt vaeri ad byrja festival. Eg let berast med vindinum og var komin i song og gledi, mitt a milli mannanna i hvitum og blaum bubu-um, tjodarklaedunum sem teir sveipa um sig med stolti eins og til ad minna a ad teir seu allir saman konungar. Festivalid var vel sott af infaeddum en tar voru adeins faeinir turistar tar sem slaemt ordspor af oryggisadstaedum hindrar folk i ad ferdast inn i landid. En hrydjuverkamennirnir letu ekkert sja sig, nema teir hafi bara tekid ser fri eins og hinir til ad fylgjast med ulfaldakapphlaupinu, skotlistakeppninni, asnakaphlaupinu, songatridunum og dansinum.
Mer var bodid i the og mat a hverjum degi i mismunandi steinkofum. Ulfaldakjot og lambaleggsbein, fljotandi i fitusafa med kartoflum med, serverad a storum diski fyrir alla ad taka og bordad med hondunum. Gjorid tid svo vel og verdi ykkur ad godu. Hun modir min hefdi verid stolt af mer hefdi hun sed til min og aetli hun hefdi ekki baett vid med glotti ad mer vaeri naer ad dreyma um ad vakna i eydimorkinni.
Mer var lika bodin gisting hja fjolskyldum mauritanskra ferdafelaga minna sem eru upprunalega fra eydimerkursvaedinu. Tar var ekki annad i bodi en ad kuka i holu og bada sig i myrkrinu med vatni ur brunninum, bak vid treytta plankahurdina. Og var tad tess virdi ad gera vedur ut af einum kakkalakka eda tveimur? Ja, eg hefdi getad nefnt tad vid brunatungar konurnar sem voru i haum samraedum medan taer svelgdu i sig kamelmjolk, en tegar eg sa rosk handtok teirra vid barnauppeldi og matargerd akvad eg ad eg myndi bara sturta mig teygjandi og hljodalaust.
Og bornin. Tau taka upp tad sem fyrir teim er haft. Litla fjagra ara France, skipadi mer ad tvo mer um hendurnar fyrir matinn, bennti mer svo a ad skipta um stellingu, tad vaeru adeins menn sem saetu med hne upp ad brjosti ser, "og bordadu svo" sagdi hun og setti i brynnar eins og fullordnu konurnar. Eydimerkurvindar hafa blasid horku i mauritanska kvennlegginn.
Eftir 10 daga i eydimorkinni var nog komid af sandi og eg sneri aftur til hofudborgarinnar. Eg keipti appelsinu og gulrot bara eins og til ad sanna fyrir sjalfri mer ad avextir og graenmeti vaeru ennta til. Safinn og saett bragdid sagdi mer ad tad vaeri komin timi til ad halda til graenni svaeda svo eg hringdi i Totu og sagdi henni ad nu vaeri eg a leidinni.
To be continiued..
Friday, February 11, 2011
Salam Alikum
Well well. On good people's request I will write some news in English.
I have reached my final destination down south in Morocco after five incredible weeks in the country. My mission these days is making new friends who will bring me over the border to Mauritania. I am not shure if it was my look yesterday after the 20 hours bus ride who kept people away or if the army all around affects peoples mood but Western Sahara definitely has a different atmosphere than the rest of Morocco. People seem much more serious and do not try to get in any kind of contact with you which is definitely strange when you have got used to all the attention, good or bad. But the day today already seems brighter and even the Atlantic was calm this morning under the bright morning sun. Temperatures have also risen which is highly appreciated after som incredibly cold desert and mountain nights.
So what have I been up to the last five weeks? Roughly I met this french woman and an English guy (Sylvie and Dan) after only four days in the country and basically I haven't been travelling alone since. We rented a car for eight days and drove down south and visited the desert and the mountains. Morocco has some incredible nature but as cliché it might sound this country is definitely about the people.
After the eight day drive Sylvie went back to France but me and Dan kept on traveling together. After a practical stop in Rabat for getting my Mauritania visa we went to Essouira. A little town by the sea, known for its Gnawa music, rasta people and laid back atmosphere. We hadn't stayed for long when we met Hamid who invited us to stay in his house, a four etage riad (traditional arabic house) whith a roof terrace, he had restored himself. After two days in an hotel we moved to his house and ended up staying there for four days. We would get vegetables at the local market in the evening for a few dirham and make big Tajines "at home" (yes it is incredible how many kitchen I have made my own in Morocco and I am getting pretty expert in making tajine vegiterian). Later at night we would go listen to local live music which, to be honest, in some cases wasn't the restricted, traditional Moroccan idea, one might have before coming to Essouira. Anyhow, during these days we also met Cesar and Elea, a french couple travelling in a van, who also came and stayed with us in the house. More people such as Adil, a young guy who works for Hamid and a musician who has played with Sting at Essaouira music festival, Omar, a proud, young salesman with a big smile, who has a picture with Brad Pitt in his store and Youseff a ghembri player and a son of a respected Berber salesman, spent the evenings with us. They all had their proud story to tell but above all were amazing people to spend time with.
After endless tea drinking in Adels shop, a minimum of sightseeing at the old port and a lot of shisha smoking it was time to move on and me and Dan joyned Cesar and Elea in their van to Marrakech. We spent the first night in their van just outside the city on a ground of a french guy they had met earlyer on their travel, who was building a house there. He also had a riad inside the city we visited. We then spent two days in the city, which had much more relaxed atmosphere than expected, being one of Moroccos most visited places. But the tourist season hasn't started yet to our luck so the salesmen are at there lazyest and let you pass by almost without any hassel.
Though the city was nice we hadn't got enough of mountains yet and ended up renting a car again. This time it was just me and Dan, me being the only one with driving licens which made it an exciting mission. We drove around for four days, passed some incredible mountains and met nice people again and again. We picked Mohammed up in the middle of nowhere and gave him a ride for half an hour. He of course invited us to drink tea at his house after the ride and in the end for a cous cous and a night sleep. His wife and seven children weren't at home while we drank tea but when leaving we met his oldest doughter and his youngest three months old son, who, as many Moroccan babies has much more hair than I do and an incredible smile. We thanked for the offer but felt we had more driving to do for the day and left. We went to visit an important kasbah (mudbrick castle) and arrived late in the afternoon. At the top of the castle we met two italians and Ismahil a guy who turned out to be the cousin of the brothers we had spent five days with in the desert. We spent the night and the next day with him, called the brothers to say hi and at the end got another offer of free night sleep. Mountains called and we went driving again. We past some amazing small towns and visited some, gave old men and young boys a ride every now and then and used ouer basic arabic, which never seems to fail making people smile. We ended up in a city by the see called Agadir where we delivered the car and cought a bus the morning after. And 20 houers later we magically arrived to Dakhla in Werstern Sahara which brings me to where I started writing.
The music at the net café is getting louder and tells me it might be time to move on. Hope it gave a small idea of the first chapter of my travel. I might go and get the last tajine before I leave Morocco tomorrow or the day after tomorrow.
Alots of love.
Margret.
I have reached my final destination down south in Morocco after five incredible weeks in the country. My mission these days is making new friends who will bring me over the border to Mauritania. I am not shure if it was my look yesterday after the 20 hours bus ride who kept people away or if the army all around affects peoples mood but Western Sahara definitely has a different atmosphere than the rest of Morocco. People seem much more serious and do not try to get in any kind of contact with you which is definitely strange when you have got used to all the attention, good or bad. But the day today already seems brighter and even the Atlantic was calm this morning under the bright morning sun. Temperatures have also risen which is highly appreciated after som incredibly cold desert and mountain nights.
So what have I been up to the last five weeks? Roughly I met this french woman and an English guy (Sylvie and Dan) after only four days in the country and basically I haven't been travelling alone since. We rented a car for eight days and drove down south and visited the desert and the mountains. Morocco has some incredible nature but as cliché it might sound this country is definitely about the people.
After the eight day drive Sylvie went back to France but me and Dan kept on traveling together. After a practical stop in Rabat for getting my Mauritania visa we went to Essouira. A little town by the sea, known for its Gnawa music, rasta people and laid back atmosphere. We hadn't stayed for long when we met Hamid who invited us to stay in his house, a four etage riad (traditional arabic house) whith a roof terrace, he had restored himself. After two days in an hotel we moved to his house and ended up staying there for four days. We would get vegetables at the local market in the evening for a few dirham and make big Tajines "at home" (yes it is incredible how many kitchen I have made my own in Morocco and I am getting pretty expert in making tajine vegiterian). Later at night we would go listen to local live music which, to be honest, in some cases wasn't the restricted, traditional Moroccan idea, one might have before coming to Essouira. Anyhow, during these days we also met Cesar and Elea, a french couple travelling in a van, who also came and stayed with us in the house. More people such as Adil, a young guy who works for Hamid and a musician who has played with Sting at Essaouira music festival, Omar, a proud, young salesman with a big smile, who has a picture with Brad Pitt in his store and Youseff a ghembri player and a son of a respected Berber salesman, spent the evenings with us. They all had their proud story to tell but above all were amazing people to spend time with.
After endless tea drinking in Adels shop, a minimum of sightseeing at the old port and a lot of shisha smoking it was time to move on and me and Dan joyned Cesar and Elea in their van to Marrakech. We spent the first night in their van just outside the city on a ground of a french guy they had met earlyer on their travel, who was building a house there. He also had a riad inside the city we visited. We then spent two days in the city, which had much more relaxed atmosphere than expected, being one of Moroccos most visited places. But the tourist season hasn't started yet to our luck so the salesmen are at there lazyest and let you pass by almost without any hassel.
Though the city was nice we hadn't got enough of mountains yet and ended up renting a car again. This time it was just me and Dan, me being the only one with driving licens which made it an exciting mission. We drove around for four days, passed some incredible mountains and met nice people again and again. We picked Mohammed up in the middle of nowhere and gave him a ride for half an hour. He of course invited us to drink tea at his house after the ride and in the end for a cous cous and a night sleep. His wife and seven children weren't at home while we drank tea but when leaving we met his oldest doughter and his youngest three months old son, who, as many Moroccan babies has much more hair than I do and an incredible smile. We thanked for the offer but felt we had more driving to do for the day and left. We went to visit an important kasbah (mudbrick castle) and arrived late in the afternoon. At the top of the castle we met two italians and Ismahil a guy who turned out to be the cousin of the brothers we had spent five days with in the desert. We spent the night and the next day with him, called the brothers to say hi and at the end got another offer of free night sleep. Mountains called and we went driving again. We past some amazing small towns and visited some, gave old men and young boys a ride every now and then and used ouer basic arabic, which never seems to fail making people smile. We ended up in a city by the see called Agadir where we delivered the car and cought a bus the morning after. And 20 houers later we magically arrived to Dakhla in Werstern Sahara which brings me to where I started writing.
The music at the net café is getting louder and tells me it might be time to move on. Hope it gave a small idea of the first chapter of my travel. I might go and get the last tajine before I leave Morocco tomorrow or the day after tomorrow.
Alots of love.
Margret.
Thursday, February 3, 2011
Hammam - Marokkanskt bad
Eg get sjalfsagt ekki kennt odrum um en sjalfri mer ad sogurnar safnast upp og eg veit ekki hvar eg a ad byrja. Her kemur saga ur fjollunum.
Eg var kold og med sand a milli tanna eftir 8 daga dvol i fjollunum og eydimorkinni tegar eg kom til baka til litla baejarins Moulay Idriss i nordri. Tad er nefninlega satt tad sem teir segja ad eydimerkur naetur eru kaldar og upp i Atlasfjollunum blasa sterkir vindar. Vid "'(eg, franska konan og enski strakurinn sem eg leygdi bil med) gistum aftur a heilili Hash tar sem vel var tekid a moti okkur. Tar var fullt hus af folki tvi ad heilsu Ibrahims litla turfti ju ad fagna og oll fjolskylda foreldranna voru buin ad vera i heimsokn i viku. Marokkanar eru felagslynd tjod.
Eg var sem sagt kold en felagi okkar Muhammed var med svar a reydum hondum. Eg og franska Sylvie skyldum i Hammam (marokkanskt bad). Solin var sesst tegar vid roltum yfir adaltorgid i baenum og reykur steig ut ur vetingastollunum medfram gotinni. Tad var verid ad hita kolin fyrir grill kvoldsins. Fra adaltorginu beygdum vid inn i litla gotu tar sem vid gengum medfram sulnagangi moskunnar tar til vid komum ad litilli dyr. Muhammed benti okkur a ad borga manninum fyrri utan og fara inn. Hann gat ekki fylgt okkur tvi tad var konutimi en sagdist koma til baka og gefa konunum svarta sapu og henna sem er naudsynlegt til ad vid yrdum vel hreinar. Vid gengum inn trongan gang en mattum bida augnablik tvi gomul kona sem kraup a teppinu sinu og bad, lokadi leidinni. Tegar inn var komid var dymmt og hlytt. Eg takkadi islenskri sundreynslu minni i gegnum arin tvi ad spehraedsla vaeri ekki aeskilegur fylgifiskur tegar tu hefur 7 arabiskar konur sem fylgjast spenntar med medan tu afklaedist. Marokkanar eru ekki serstaklega hledraegir. Teim fannst fyndid hvad vid vorum hvitar og hlogu tvi datt og bentu. Eftir skamma stund kom sver kona ut ur badinu og bennti mer a ad fylgja ser inn fyrir. Hun var med brjostin ber, i storri svartri brok og med sitt svart harid bundid i hnut. Hun fyllti fotur sinar af vatni i adalbrunninum, skoladi golfid og benti mer a ad setjast. Onnur kona sem var buin i badi kom med mottuna sina og lanadi mer. Su tridja stakk hofdinu inn i gat yfir brunninum og hropadi af ollum kroftum.. tja a meira vatn get eg imyndad mer. Hun settist tvi naest nidur med gleidar faetur og halladi ser ad brunninum og gerdi sig liklega til ad sludra. Tad var adeins klukkutimi eftir af konutima svo taer fimm sem eftir voru nutu tess ad hafa nog plass og rum til ad kjafta. Eg helt mer a mottunni og beid eftir ad rodin kaemi ad mer. Tegar vatnid i fotunum var tilbuid hofust kellingarnar handa vid ad smyrja okkur inn i graena drullu. Eg lokadi augunum og leyfdi konunni i storu brokinni ad skrubba mig hatt og lagt. Odru hverju bankadi hun i mig harkalegar en venjulega og tad tyddi ad eg atti ad snua mer vid eda retta ut fot eda handlegg. Hefdi eg ekki haft Sylvie mer vid hlid sem sagdi mer um hvad taer voru ad tala hefdi eg haldid ad taer vaeru ad rifast tvi ad toninn var ekki blidur. Kannski er tad takktur og harka skrubbsins sem smitast i rodd teirra eda ta er tetta bara teirra talsmati. Ad skrubbi loknu var tad eitt vist ad ef eydimerkursolin hafdi skilid eftir nokkur spor a nordlenskri hud minni var eg snuin aftur i upprunalegan lit. Sandurinn og kuldinn voru bak og burt og vid Sylvie tritludum heim a leid.
Um kvoldid vorum vid bodnar i skyrn tvi nagrannakonan Nasjia hafdi eignast barnabarn. En tad er onnur saga.
Nu er eg i Marrakech og skrifa aftur fljott.
Eg var kold og med sand a milli tanna eftir 8 daga dvol i fjollunum og eydimorkinni tegar eg kom til baka til litla baejarins Moulay Idriss i nordri. Tad er nefninlega satt tad sem teir segja ad eydimerkur naetur eru kaldar og upp i Atlasfjollunum blasa sterkir vindar. Vid "'(eg, franska konan og enski strakurinn sem eg leygdi bil med) gistum aftur a heilili Hash tar sem vel var tekid a moti okkur. Tar var fullt hus af folki tvi ad heilsu Ibrahims litla turfti ju ad fagna og oll fjolskylda foreldranna voru buin ad vera i heimsokn i viku. Marokkanar eru felagslynd tjod.
Eg var sem sagt kold en felagi okkar Muhammed var med svar a reydum hondum. Eg og franska Sylvie skyldum i Hammam (marokkanskt bad). Solin var sesst tegar vid roltum yfir adaltorgid i baenum og reykur steig ut ur vetingastollunum medfram gotinni. Tad var verid ad hita kolin fyrir grill kvoldsins. Fra adaltorginu beygdum vid inn i litla gotu tar sem vid gengum medfram sulnagangi moskunnar tar til vid komum ad litilli dyr. Muhammed benti okkur a ad borga manninum fyrri utan og fara inn. Hann gat ekki fylgt okkur tvi tad var konutimi en sagdist koma til baka og gefa konunum svarta sapu og henna sem er naudsynlegt til ad vid yrdum vel hreinar. Vid gengum inn trongan gang en mattum bida augnablik tvi gomul kona sem kraup a teppinu sinu og bad, lokadi leidinni. Tegar inn var komid var dymmt og hlytt. Eg takkadi islenskri sundreynslu minni i gegnum arin tvi ad spehraedsla vaeri ekki aeskilegur fylgifiskur tegar tu hefur 7 arabiskar konur sem fylgjast spenntar med medan tu afklaedist. Marokkanar eru ekki serstaklega hledraegir. Teim fannst fyndid hvad vid vorum hvitar og hlogu tvi datt og bentu. Eftir skamma stund kom sver kona ut ur badinu og bennti mer a ad fylgja ser inn fyrir. Hun var med brjostin ber, i storri svartri brok og med sitt svart harid bundid i hnut. Hun fyllti fotur sinar af vatni i adalbrunninum, skoladi golfid og benti mer a ad setjast. Onnur kona sem var buin i badi kom med mottuna sina og lanadi mer. Su tridja stakk hofdinu inn i gat yfir brunninum og hropadi af ollum kroftum.. tja a meira vatn get eg imyndad mer. Hun settist tvi naest nidur med gleidar faetur og halladi ser ad brunninum og gerdi sig liklega til ad sludra. Tad var adeins klukkutimi eftir af konutima svo taer fimm sem eftir voru nutu tess ad hafa nog plass og rum til ad kjafta. Eg helt mer a mottunni og beid eftir ad rodin kaemi ad mer. Tegar vatnid i fotunum var tilbuid hofust kellingarnar handa vid ad smyrja okkur inn i graena drullu. Eg lokadi augunum og leyfdi konunni i storu brokinni ad skrubba mig hatt og lagt. Odru hverju bankadi hun i mig harkalegar en venjulega og tad tyddi ad eg atti ad snua mer vid eda retta ut fot eda handlegg. Hefdi eg ekki haft Sylvie mer vid hlid sem sagdi mer um hvad taer voru ad tala hefdi eg haldid ad taer vaeru ad rifast tvi ad toninn var ekki blidur. Kannski er tad takktur og harka skrubbsins sem smitast i rodd teirra eda ta er tetta bara teirra talsmati. Ad skrubbi loknu var tad eitt vist ad ef eydimerkursolin hafdi skilid eftir nokkur spor a nordlenskri hud minni var eg snuin aftur i upprunalegan lit. Sandurinn og kuldinn voru bak og burt og vid Sylvie tritludum heim a leid.
Um kvoldid vorum vid bodnar i skyrn tvi nagrannakonan Nasjia hafdi eignast barnabarn. En tad er onnur saga.
Nu er eg i Marrakech og skrifa aftur fljott.
Saturday, January 22, 2011
Marokko paa dansk
Saa er det danskernes tur til nyheder.. og islaendinge I kan godt friske lidt op paa det danske sprog..
Jeg ved det er loerdag og at maanen har lige vaeret fuld. Jeg har vaeret i Marokko omkring 20 dage men paa kortet er jeg utrolig taet paa det sted jeg startede. Jamen vel jeg skal nok komme mig syd paa snart. Sagen er at jeg kom til at leje en bil sammen med andre rejsende og vi har vaeret paa roadtrip de sidste 8 dage men kom til bage til byen i bjergene i gaar aftes traette, sultne og beskitte men utrolig lykkelige.
Efter at have tilbragt fem dage i stedet for en dag i Moulay Idriss hos en Marokkansk familie sammen med franske Sylvie og engalske Dan var det paa tide at hver skulle rejse sin vej. Men den sidste aften fik vi ideen om at leje en bil og udskyde andre planer og paa fem minutter var det besluttet og en halvtime senere havde vi bilnoeglerne i haende.
Afgang var morgenen efter. Rejsemaal var oerkenen. Chauffoerer var Margret og Sylvie. Medrejsende var Dan og marokkanske Abdul Karim. For at give en idee om gruppens tja.. sammensaetning kommer her en kort beskrivelse af de andre rejsende:
Sylvie: 40 aar, fransk, baar vidt og bredt for eksempel i Berlin; Portugal og Pyrenees bjergene i Frankrig, hvor hendes 15 aarige soen Theo bor sammen med sin hippy far. Sylvie snakker meget, tror paa gode energier og naturen, smider ikke sit haar ud naar hun bliver klippet men laegger det pent ud i naturen fordi det er jo en del af hende selv. Sylvie er rigtig god til at faa venner, snakker allerede ret meget arabisk efter tre uger i Morokko, som af hendes eget udsagn skyldes af kvaliteten af de"juans" hun ryger tit og ofte i loebet af dagen.
Dan er stille og rolig, normal slash hippy. Han har tilbragt de sidste maanader i Provence og Granada hvor han flygter kulden i England.
Abdul Karim arbejder sem guide i romanska ruiner taet paa Moulay Idriss. Han er stolt af sit arbejde og af sin historieviden og hvor meget han har rejst rundt i Morokko. Han tog en uge fri fra sit arbejde for at komme med os som ven og give gode raad. Det vil sige holde oeje med os for sin ven Muhammed men det er en laengere historie.
Semi tidlig morgen tog vi af sted med to nye arabiske cd er i den lille, fine blaa bil vi havde lejet. Det var min tur at starte koerslen og efter at have laert hvordan stop signalen ser ud paa arabisk og en lektion i hvordan jeg skulle bruge floejten som en rigtig Marokkaner var vi klare. Med franske og arabiske tilsagn gik turen jo saa glimmrende og naar vi kom frem til oerkenen sen aften var det som om de kvindlige chauffoerer aldrig havde gjort andet end at svinge forbi aesler, boern, cyklister og folk som gik tur, alt naturlivis midt paa vejen.
Vi endte med at stoppe i oerkenen i fem dage hvor vi boede hos broedrene Hassim, Omar, Zaid, Mimoun, Jassiv og daeres faettre som sammen driver et lille auberge ved foden af oerken dunerne. Tiden floej og vi tilbragte nogle fantastiske dage hvor der blev spillet musik, kigget stjerner, gaet ture, handlet paa markedet i byen, lavet mad, koert og kigget arkitektur og selvfoelgelig tog vi paa tur paa "dromaderer" og tilbragte en nat i telt i oerkenen.
Turen gik videre op i atlasbjergene hvor vi koerte rundt og kiggede natur og arkitektur, gik flere ture, spiste mere god mad, tog paa Berber Diskotek og hvert sted soergede Sylvie for at faa nyje venner med sit flotte arabisk, smil og galskab.
Jeg kunne blive ved og ved med at fortaelle men maa hellere til at komme mig hjem til auberget hos den marokkande familie. Der skulle vist vaere Tajin i aften og vi maa hjaelpe til i koekkenet.
Efter weekenden skal jeg videre og starte paa nyt med at vaere alene paa tur. Jeg skal til hovedsteden og faa mig visum for Mauritanien og saa tror jeg det er paa tide at rigtig begynde at komme mig syd paa.
Om ikke alt for laenge.
Margret.
Jeg ved det er loerdag og at maanen har lige vaeret fuld. Jeg har vaeret i Marokko omkring 20 dage men paa kortet er jeg utrolig taet paa det sted jeg startede. Jamen vel jeg skal nok komme mig syd paa snart. Sagen er at jeg kom til at leje en bil sammen med andre rejsende og vi har vaeret paa roadtrip de sidste 8 dage men kom til bage til byen i bjergene i gaar aftes traette, sultne og beskitte men utrolig lykkelige.
Efter at have tilbragt fem dage i stedet for en dag i Moulay Idriss hos en Marokkansk familie sammen med franske Sylvie og engalske Dan var det paa tide at hver skulle rejse sin vej. Men den sidste aften fik vi ideen om at leje en bil og udskyde andre planer og paa fem minutter var det besluttet og en halvtime senere havde vi bilnoeglerne i haende.
Afgang var morgenen efter. Rejsemaal var oerkenen. Chauffoerer var Margret og Sylvie. Medrejsende var Dan og marokkanske Abdul Karim. For at give en idee om gruppens tja.. sammensaetning kommer her en kort beskrivelse af de andre rejsende:
Sylvie: 40 aar, fransk, baar vidt og bredt for eksempel i Berlin; Portugal og Pyrenees bjergene i Frankrig, hvor hendes 15 aarige soen Theo bor sammen med sin hippy far. Sylvie snakker meget, tror paa gode energier og naturen, smider ikke sit haar ud naar hun bliver klippet men laegger det pent ud i naturen fordi det er jo en del af hende selv. Sylvie er rigtig god til at faa venner, snakker allerede ret meget arabisk efter tre uger i Morokko, som af hendes eget udsagn skyldes af kvaliteten af de"juans" hun ryger tit og ofte i loebet af dagen.
Dan er stille og rolig, normal slash hippy. Han har tilbragt de sidste maanader i Provence og Granada hvor han flygter kulden i England.
Abdul Karim arbejder sem guide i romanska ruiner taet paa Moulay Idriss. Han er stolt af sit arbejde og af sin historieviden og hvor meget han har rejst rundt i Morokko. Han tog en uge fri fra sit arbejde for at komme med os som ven og give gode raad. Det vil sige holde oeje med os for sin ven Muhammed men det er en laengere historie.
Semi tidlig morgen tog vi af sted med to nye arabiske cd er i den lille, fine blaa bil vi havde lejet. Det var min tur at starte koerslen og efter at have laert hvordan stop signalen ser ud paa arabisk og en lektion i hvordan jeg skulle bruge floejten som en rigtig Marokkaner var vi klare. Med franske og arabiske tilsagn gik turen jo saa glimmrende og naar vi kom frem til oerkenen sen aften var det som om de kvindlige chauffoerer aldrig havde gjort andet end at svinge forbi aesler, boern, cyklister og folk som gik tur, alt naturlivis midt paa vejen.
Vi endte med at stoppe i oerkenen i fem dage hvor vi boede hos broedrene Hassim, Omar, Zaid, Mimoun, Jassiv og daeres faettre som sammen driver et lille auberge ved foden af oerken dunerne. Tiden floej og vi tilbragte nogle fantastiske dage hvor der blev spillet musik, kigget stjerner, gaet ture, handlet paa markedet i byen, lavet mad, koert og kigget arkitektur og selvfoelgelig tog vi paa tur paa "dromaderer" og tilbragte en nat i telt i oerkenen.
Turen gik videre op i atlasbjergene hvor vi koerte rundt og kiggede natur og arkitektur, gik flere ture, spiste mere god mad, tog paa Berber Diskotek og hvert sted soergede Sylvie for at faa nyje venner med sit flotte arabisk, smil og galskab.
Jeg kunne blive ved og ved med at fortaelle men maa hellere til at komme mig hjem til auberget hos den marokkande familie. Der skulle vist vaere Tajin i aften og vi maa hjaelpe til i koekkenet.
Efter weekenden skal jeg videre og starte paa nyt med at vaere alene paa tur. Jeg skal til hovedsteden og faa mig visum for Mauritanien og saa tror jeg det er paa tide at rigtig begynde at komme mig syd paa.
Om ikke alt for laenge.
Margret.
Monday, January 10, 2011
1 Nordur Marokko
Jaeja, ta er eg sesst til skrifta og er jafn spennt og tid fra hverju eg a ad segja.
Nu er ferdalagid ju byrjad. Eg lenti i Marokko ad morgni 6. januar. Eg svaf audvitad eins og engill og fluginu og fekk tvi ofbirtu i augun tegar eg kom ut ur flugvelinni og inn i marmara hvita flughofnina. Allt gekk eins og i sogu vid ad komast inn i landid og voru Marokkanar med skipulagdasta moti. Adur en eg vissi af sat eg i straeto a leid til borgarinnar Fez og i stad eydimerkur og thurrka eins og eg hafdi imyndad mer blostu vid graenir akrar og appelsinutre i sterku solarljosi. Mer vard hugsad til Gudridar Simonardottur og brosti ut i annad.
Eg komst nokkurnvegin klakklaust a hotelid sem eg hafdi lesid mer til um en hvad atti eg svo ad gera? Tad tok mig um tad bil tvo daga ad venjast tilhugsuninni ad vera ein a ferd og eg verd ad vidurkenna ad tetta voru pinu skritnir tveir dagar. Eg blabladi vid sjalfan mig til ad verda sammala mer um hvad eg aetti ad taka mer fyrir hendur. Tok leigubil inn i gamla baeinn og litadist um. Dro upp teikniblokkinna og teiknadi um stund, tok myndir og jafnvel video, skrifadi dagbok og drakk kaffi. Tok fleiri myndir, las i bok, teiknadi aftur. Dugleg stelpa taldi eg mer tru um en hvad svo og hvar voru allir hinir ferdamennirnir?
Venjulega tarf madur ad hafa fyrir tvi ad flyja ferdamannafjoldann en tad tok mig goda stund ad finna ut hvar teir heldu sig og tegar eg fann ut ur tvi, var tad ekki eg sem var svo god i ad eignast vini? Fyrstu tvo dagana tokst mer ad eiga um tad bil fimm setninga samraedur vid adra ferdalanga. Eg var i uppnami. Hvad var eg ad brasa her ein? En um kvoldmatarleiti komst eg i godar samraedur vid svissneskt par. Morguninn eftir spiladi eg spil vid trja astrali og eyddi deginum med teim. Tau voru yndael en eftir heilan dag med teim var eg glod ad vera aftur ein. Allt var eins og tad atti ad vera. Eg tok rutuna til naesta baejar tar sem eg aetladi ad eyda einni nott en lenti a gistiheimili sem er hluti af Marokkonsku heimili. Tar var fronsk hippakona sem er buin ad vera her i 10 daga i stadinn fyrir 1 og aetli eg ilengist ekki eitthvad her lika. Hun syndi mer allan baeinn, kenndi mer nokkur ord a arabisku. Vid eldudum heima og Muhammed kenndi okkur ad elda Tazjin sem er hefdbundinn rettur. Medan vid bidum eftir ad maturinn yrdi tilbuinn horfdi eg a frettir med Hash sem er heimilisfodurinn og tveimur sonum hans. Hann utskyrdi fyrir mer med bendingum ad tad hefdi ordid flugslys i Iran, ad frakkar hefdu skrifad undir samning til ad baeta lestarkerfid i Marokko ad tad vaeri flod a Filippseyjum. Sonur hans sem er ellefu ara og einhverfur endurtok: pizza Meknes, sem er naesti baer. Hann vildi fara tangad og fa pizzu i stad tazjin. Born eru eins allstadar. Vid bordudum oll saman, med hondunum ad sjalfsogdu. I morgun fengum vid kokur hja konunni i naesdta husi og tveggja ara Rita helt skemmtiatridi med ad stappa nidur odrum faetinum og snua ser i hring: Hun steig Marokkoskan dans.
Eg eyddi deginum med ad skoda romverskar rustir sem liggja i 45 minutna gongufjarlaregd fra baenum. Eg fekk gefins mandarinur a markadinum i nesti og te i bodi Assim a leidinni til baka. Nu verd eg bradum ad fara aftur i Marokkoska eldhusid tvi ad i kvold er Kuskus i matinn og eg a ad laera ad elda tad lika. I fyrramalid aetlar Nashia, nagrannakonann ad skrubba mig vaenlega i hammam, og svo verdur veisla tvi ad konan hans Hash er ad koma heim med Ibrahim, litla strakinn teirra sem er loksins ordin friskur eftir ad vera buin ad vera a spitala i nokkra daga.
Ja eg er ekkert serstaklega ein lengur og aetli tetta se ekki bara rett hja kallinum ad eg se bysna god ad kjafta mig inn a folk.
Engar ahyggjur af mer ad hafa. Eg spjara mig og er komin i aevintyraskap.
Bless um sinn.
Margret.
Saturday, November 6, 2010
Henri
Eins og flestum ykkar er kunnugt fékk ég litla takherbergid mitt gegn tví skilyrdi ad ég skyldi passa Henri litla einu sinni í viku. Tetta var ótúlegt. Ad búa ókeypis í París. Á øllu hafdi ég nú átt von en ekki tví tar sem borgin er tekkt fyrir dýrt húsnædi og trøng húsakynni.
En franskir skólar eru lokadir á midvikudøgum svo ad foreldrar mega koma børnum sínum í pøssun á einn eda annan hátt. Tannig atvikadist tad ad íslenska Margrét og franski Henri eru búin ad eyda midvikudøgum haustsins saman.
Eins og sex ára drengjum sæmir ákvad hann ad alveg ókeypis skyldu húsakynnin ekki vera.
Henri er med stórt høfud, útstæd eyru og gleraugu. Uppáhaldid hans er fótbolti, tøfrar, vølundarhús, fánabók med øllum fánum heims, númerapløtur á bílum og sjónvarp. Trautir og keppni eru líka ofarlega á lista. Í vinnubókunum í skólanum hans stendur á hverri sídu "Trés bien". Henri lídur best heima hjá sér og vill helst ekki fara út.
Midvikudagur 1
Litla greyid skalf næstum tví af stressi med súkkuladi drikkinn sinn (sem er franskur morgunmatur) fyrir framan sjónvarpid tegar ég mætti í fyrsta skipti. Honum leist (skiljanlega) ekki á ad eiga eyda deginum med barnapíu sem ekki kunnu stakt ord i frønsku. Mamma hans sagdi honum ad bjóda gódan dag, og hann kíkti feimnislega upp fyrir gleraugun sín og sagdi. "Bon jour mademouselle". Hjarta mitt var brætt.
Hann róadist tó fljótt og tegar vid fórum í gøngutúr í almeningsgardinum vid hlidina á húsinu teirra losnadi um málbeinid. Hann taladi og taladi ég sagdi "oui". Og hefdi hann sagt ad nú átti ég ad segja non en ekki oui, hef ég ekki skilid tad og bara sagt brosandi aftur "oui". En ég brosti mikid og var mjøg gódleg. Tegar kínversk módir kom svo vadandi upp ad okkur og sagdi ad tad væri "mínum dreng" ad kenna ad sonur hennar væri med blódnasir og ég stód med Henri og var ekki reid tó ad hann hafi ekki bedist afsøkunnar, ímyndadi ég mér ad nú værum vid saman í lidi, ordnir vinir.
Á leidinni heim keiptum vid baguette og ég fékk bakarann til ad segja vid snádann ad nú værum vid á leid heim og færum ekki á markadinn eins og stadid hefdi til.
Henri á hlaupahjólinu sínu fyrsta daginn
Midvikudagur 2
Henri var kannski ekki beint gladur ad sjá mig en hann var tó rólegri en í fyrsta skipti. Morguninn var tøgull, hann horfdi á sjónvarp og ég strauadi. Í hádeginu var komin tími til ad búa til mat. Ég hafdi sagt mømmu hans ad ég gæti vel eldad og taldi tar engu logid svo hún hafdi skilid eftir efni í hádegismat og tekid til áhøld. Mín beid: Steikarpottur, salt og olía og stærdarinnar kalkúnalæri. Ég fékk handabendingar um olíuna og lærid ofan í pottinn. Tad hefdi ég getad sagt mér sjálf en restin... Hversu lengi..? átti tetta ekkert ad fara í ofn..? Med hjálp franskra uppskriftarbóka komst lærid á bordid, 50 mín of seint, svolítid turrt.
Henri fór í fótboltatíma í skólanum, ég sótti hann tremur tímum sídar og dagurinn gekk tídindalaust.
Ég lærdi ad segja: sokkar (tar sem Henri var mjøg stoltur af nýju fótboltasokkunum sínum), skór, fótboltalid og skora mark.
Midvikudagur 3
Eftir morgunsjónvarpid fórum vid í morgungøngu til ad ná í baguette fyrir hádegismatinn. Henri taladi og ég hlustadi. Hann sagdi brandara og var hinn hressassti, ég skildi ekki nema brot, en hló dátt. Vid leiddumst á leid yfir gøtuna og Henri sparkadi í lauf sem voru byrjud ad falla af trjánum. Hann lét sem kastaníjuhnetur á gangstéttinni væru fótbolti og skoradi mørg mørk. Vid vorum félagar.
Midvikudagur 4
"Henri tekur tú eftir tví ad eg er ordin svolítid betri í frønsku núna og get adeins talad?" sagdi ég stolt fjórda midvikudagsmorgunn í Rue de Thann. "Tad er alveg venjulegt, tú ert búin ad vera í Frakklandi í heilan mánud" var svarid sem ég fékk.
Ég var svolítid svekkt med tetta beinskeitta og óhrósandi svar en mundi svo ad mánudur er langur tími tegar madur er bara sex ára. Ég meina, hann var líka búin ad læra ad lesa á sídastlidnum mánudi, svo tó ad ég væri hætt ad turfa á hjálp bakarns ad halda til ad segja ad vid værum á leidinni heim, tá gat ég virt ad Henri tættu frønskuhæfileikar mínir ekki stórmál.
En tad var eitthvad breytt í hegdun unga mannsins. Hann bordadi ekki matinn sinn í hádeginu. Sólskinsstundir og sparískap var lidin tíd.
Midvikudagur 5
Morgunsjónvarp - strauj - baguette gøngutúr - hádegismatur - fótbolti - eftirmiddagur...tad var komin tími á ad Henri færi í bad.
Ég hélt ad tegar vid værum komin yfir spéhrædsluna sem fylgdu fyrsta skiptinu sem ég badadi Henri yrdu badferdir ekki til frekari tídinda. Mér skjátladist. Fyrsta húllumhæid var í uppsiglingu.
"Má ég taka tauboltana mína med mér í bad?" hljómadi saklaus spurningin sem ég svaradi án tess ad hugsa mig um med øruggum nordlenskum uppeldisadferdum: "Mér fyndist betra ef tú geymdir boltana og myndir bara leika med tá tegar tú ert búinn í badi." (Augljóslega ekki svona sofistikeret ordad á frønsku en innihaldid var tad sama). Tetta tók franski Henri sem er vanur ad vera rassskelltur ekki sem gilt svar. "Jú - nei - jú - nei... " og ég gat ekki lengur bakkad tó ad mér væri í raun alveg sama tó ad tessir boltar blotnudu. Henri, sem nú tegar var háttadur, var ordinn hinn versti og hljóp fram í stofu. Ég var rólegri en pirrud samt og rølti á eftir honum. Tegar ég kom fyrir ganginn bløstu vid mér tilkomumikil antík húsgøgnin, gullspeglarnir og málverkin, persísku teppin, tungar gardínurnar og postulíns lampar. Í midju tessu umhverfi stód lítill, nakinn kroppur, med fílutotu undir gleraugunum á stóra hausnum, tilbúinn í eltingaleik.
Henri fór ekki í bad á minni vakt.
Midvikudagur 6
Henri hafdi farid svangur ad sofa eftir ad mamma hans hafdi átt í sømu erfileikum og ég med ad fá hann í bad. Hann hafdi fengid skýr skilabod um ad vera stilltur drengur í dag. Vid fórum í baguette gøngutúrinn og nádum í føt í fatahreinsun í leidinni. Henri lýsti fótboltaleikjum sem hann hafdi séd í sjónvarpinu sídastlidna helgi med fullan munninn af baguette.
Eftir fótbolta hvíldum vid okkur á bekk á leidinn heim og Henri mauladi croissant sem ég hafdi tekid med handa honum. Ég fékk fleiri fótboltasøgur og skildi hversu mørg mørk voru skorud. Raudir unnu. Mér var skemmt.
Midvikudagar 7 og 8 voru gódir dagar. Tad koma kannski søgur af teim seinna.
En tad er hætt ad rigna , ég er búin ad drekka heila kønnu af the á tessum ágæta laugardagsmorgni. Ég ætla ad fara á Musée d'Orsei ad skoda listaverk impressionistanna.
Gódan laugardag til ykkar allra.
Margrét.
En franskir skólar eru lokadir á midvikudøgum svo ad foreldrar mega koma børnum sínum í pøssun á einn eda annan hátt. Tannig atvikadist tad ad íslenska Margrét og franski Henri eru búin ad eyda midvikudøgum haustsins saman.
Eins og sex ára drengjum sæmir ákvad hann ad alveg ókeypis skyldu húsakynnin ekki vera.
Henri er med stórt høfud, útstæd eyru og gleraugu. Uppáhaldid hans er fótbolti, tøfrar, vølundarhús, fánabók med øllum fánum heims, númerapløtur á bílum og sjónvarp. Trautir og keppni eru líka ofarlega á lista. Í vinnubókunum í skólanum hans stendur á hverri sídu "Trés bien". Henri lídur best heima hjá sér og vill helst ekki fara út.
Midvikudagur 1
Litla greyid skalf næstum tví af stressi med súkkuladi drikkinn sinn (sem er franskur morgunmatur) fyrir framan sjónvarpid tegar ég mætti í fyrsta skipti. Honum leist (skiljanlega) ekki á ad eiga eyda deginum med barnapíu sem ekki kunnu stakt ord i frønsku. Mamma hans sagdi honum ad bjóda gódan dag, og hann kíkti feimnislega upp fyrir gleraugun sín og sagdi. "Bon jour mademouselle". Hjarta mitt var brætt.
Hann róadist tó fljótt og tegar vid fórum í gøngutúr í almeningsgardinum vid hlidina á húsinu teirra losnadi um málbeinid. Hann taladi og taladi ég sagdi "oui". Og hefdi hann sagt ad nú átti ég ad segja non en ekki oui, hef ég ekki skilid tad og bara sagt brosandi aftur "oui". En ég brosti mikid og var mjøg gódleg. Tegar kínversk módir kom svo vadandi upp ad okkur og sagdi ad tad væri "mínum dreng" ad kenna ad sonur hennar væri med blódnasir og ég stód med Henri og var ekki reid tó ad hann hafi ekki bedist afsøkunnar, ímyndadi ég mér ad nú værum vid saman í lidi, ordnir vinir.
Á leidinni heim keiptum vid baguette og ég fékk bakarann til ad segja vid snádann ad nú værum vid á leid heim og færum ekki á markadinn eins og stadid hefdi til.
Henri á hlaupahjólinu sínu fyrsta daginnMidvikudagur 2
Henri var kannski ekki beint gladur ad sjá mig en hann var tó rólegri en í fyrsta skipti. Morguninn var tøgull, hann horfdi á sjónvarp og ég strauadi. Í hádeginu var komin tími til ad búa til mat. Ég hafdi sagt mømmu hans ad ég gæti vel eldad og taldi tar engu logid svo hún hafdi skilid eftir efni í hádegismat og tekid til áhøld. Mín beid: Steikarpottur, salt og olía og stærdarinnar kalkúnalæri. Ég fékk handabendingar um olíuna og lærid ofan í pottinn. Tad hefdi ég getad sagt mér sjálf en restin... Hversu lengi..? átti tetta ekkert ad fara í ofn..? Med hjálp franskra uppskriftarbóka komst lærid á bordid, 50 mín of seint, svolítid turrt.
Henri fór í fótboltatíma í skólanum, ég sótti hann tremur tímum sídar og dagurinn gekk tídindalaust.
Ég lærdi ad segja: sokkar (tar sem Henri var mjøg stoltur af nýju fótboltasokkunum sínum), skór, fótboltalid og skora mark.
Midvikudagur 3
Eftir morgunsjónvarpid fórum vid í morgungøngu til ad ná í baguette fyrir hádegismatinn. Henri taladi og ég hlustadi. Hann sagdi brandara og var hinn hressassti, ég skildi ekki nema brot, en hló dátt. Vid leiddumst á leid yfir gøtuna og Henri sparkadi í lauf sem voru byrjud ad falla af trjánum. Hann lét sem kastaníjuhnetur á gangstéttinni væru fótbolti og skoradi mørg mørk. Vid vorum félagar.
Midvikudagur 4
"Henri tekur tú eftir tví ad eg er ordin svolítid betri í frønsku núna og get adeins talad?" sagdi ég stolt fjórda midvikudagsmorgunn í Rue de Thann. "Tad er alveg venjulegt, tú ert búin ad vera í Frakklandi í heilan mánud" var svarid sem ég fékk.
Ég var svolítid svekkt med tetta beinskeitta og óhrósandi svar en mundi svo ad mánudur er langur tími tegar madur er bara sex ára. Ég meina, hann var líka búin ad læra ad lesa á sídastlidnum mánudi, svo tó ad ég væri hætt ad turfa á hjálp bakarns ad halda til ad segja ad vid værum á leidinni heim, tá gat ég virt ad Henri tættu frønskuhæfileikar mínir ekki stórmál.
En tad var eitthvad breytt í hegdun unga mannsins. Hann bordadi ekki matinn sinn í hádeginu. Sólskinsstundir og sparískap var lidin tíd.
Midvikudagur 5
Morgunsjónvarp - strauj - baguette gøngutúr - hádegismatur - fótbolti - eftirmiddagur...tad var komin tími á ad Henri færi í bad.
Ég hélt ad tegar vid værum komin yfir spéhrædsluna sem fylgdu fyrsta skiptinu sem ég badadi Henri yrdu badferdir ekki til frekari tídinda. Mér skjátladist. Fyrsta húllumhæid var í uppsiglingu.
"Má ég taka tauboltana mína med mér í bad?" hljómadi saklaus spurningin sem ég svaradi án tess ad hugsa mig um med øruggum nordlenskum uppeldisadferdum: "Mér fyndist betra ef tú geymdir boltana og myndir bara leika med tá tegar tú ert búinn í badi." (Augljóslega ekki svona sofistikeret ordad á frønsku en innihaldid var tad sama). Tetta tók franski Henri sem er vanur ad vera rassskelltur ekki sem gilt svar. "Jú - nei - jú - nei... " og ég gat ekki lengur bakkad tó ad mér væri í raun alveg sama tó ad tessir boltar blotnudu. Henri, sem nú tegar var háttadur, var ordinn hinn versti og hljóp fram í stofu. Ég var rólegri en pirrud samt og rølti á eftir honum. Tegar ég kom fyrir ganginn bløstu vid mér tilkomumikil antík húsgøgnin, gullspeglarnir og málverkin, persísku teppin, tungar gardínurnar og postulíns lampar. Í midju tessu umhverfi stód lítill, nakinn kroppur, med fílutotu undir gleraugunum á stóra hausnum, tilbúinn í eltingaleik.
Henri fór ekki í bad á minni vakt.
Midvikudagur 6
Henri hafdi farid svangur ad sofa eftir ad mamma hans hafdi átt í sømu erfileikum og ég med ad fá hann í bad. Hann hafdi fengid skýr skilabod um ad vera stilltur drengur í dag. Vid fórum í baguette gøngutúrinn og nádum í føt í fatahreinsun í leidinni. Henri lýsti fótboltaleikjum sem hann hafdi séd í sjónvarpinu sídastlidna helgi med fullan munninn af baguette.
Eftir fótbolta hvíldum vid okkur á bekk á leidinn heim og Henri mauladi croissant sem ég hafdi tekid med handa honum. Ég fékk fleiri fótboltasøgur og skildi hversu mørg mørk voru skorud. Raudir unnu. Mér var skemmt.
Midvikudagar 7 og 8 voru gódir dagar. Tad koma kannski søgur af teim seinna.
En tad er hætt ad rigna , ég er búin ad drekka heila kønnu af the á tessum ágæta laugardagsmorgni. Ég ætla ad fara á Musée d'Orsei ad skoda listaverk impressionistanna.
Gódan laugardag til ykkar allra.
Margrét.
Subscribe to:
Comments (Atom)
