Mauritania

Sael amma min... og allir hinir. Her kemur loksins blog.
Eg skaust i gegnum Afriku og aftur til baka. Hvar skal byrja.

Folkid sem eg var buin ad fa far hja til Mauritaniu tafdist i Marokko tvi einn hyppinn turfti ad fara til tannlaeknis. Eg fann ad minn timi var kominn til ad takast a vid ottann vid hid otekkta land og a tjald(saand)staedinu vid hafid i Marokko, seint um kvold, for eg a stufana til ad finna nyja ferdafelaga. Tjodverjar i "lederhosen" sem ferdudust i husbil med tvo motorhjol medferdis budu mig velkomna og sogdust myndu fara af stad snemma morguns, eins og sonnum tjodverjum er sidur til. Eg fekk leyfi til ad sofa i husbilnum og morguninn eftir vorum vid nu tegar logd af stad tegar eg vaknadi vid hlidina a einu motorhjolinu. Eg nuddadi stirurnar ur augunum, kikkadi a solina fyrir utan sem var lika ny stadin upp og virti annars fyrir mer landslagid sem vard sifellt strjalla. Vestur Sahara var vandraedalaust fljott ad baki og leidin sem leyddi afram inn i eydimorkina var bein og breid og sifellt bjartari. Tad gat ekki annad en bodad gott.

Eg eyddi naestu nott i torpinu Nouadibou tar sem fyrstu kynni min af eydimerkurtjodinni voru god. Eg sagdi skilid vid tjodverjana og fekk far med gomlum frakka med yfirvaraskegg. Vid rulludum rolega i att til hofudstadarins, Nouakchott, sem var stofnadur fyrir 60 arum a midri strandlengju landsins. Sandholarnir urdu tettari og dreyfdu ur ser aftur. Rolegheit gamla frakkans atti betur vid mig en skipulag tjodverjarnna og hann sagdi framandi sogur ur fjarlaegum londum.

I hofudborginni fretti eg ad i eydimorkinni i austuratt vaeri ad byrja festival. Eg let berast med vindinum og var komin i song og gledi, mitt a milli mannanna i hvitum og blaum bubu-um, tjodarklaedunum sem teir sveipa um sig med stolti eins og til ad minna a ad teir seu allir saman konungar. Festivalid var vel sott af infaeddum en tar voru adeins faeinir turistar tar sem slaemt ordspor af oryggisadstaedum hindrar folk i ad ferdast inn i landid. En hrydjuverkamennirnir letu ekkert sja sig, nema teir hafi bara tekid ser fri eins og hinir til ad fylgjast med ulfaldakapphlaupinu, skotlistakeppninni, asnakaphlaupinu, songatridunum og dansinum.

Mer var bodid i the og mat a hverjum degi i mismunandi steinkofum. Ulfaldakjot og lambaleggsbein, fljotandi i fitusafa med kartoflum med, serverad a storum diski fyrir alla ad taka og bordad med hondunum. Gjorid tid svo vel og verdi ykkur ad godu. Hun modir min hefdi verid stolt af mer hefdi hun sed til min og aetli hun hefdi ekki baett vid med glotti ad mer vaeri naer ad dreyma um ad vakna i eydimorkinni.

Mer var lika bodin gisting hja fjolskyldum mauritanskra ferdafelaga minna sem eru upprunalega fra eydimerkursvaedinu. Tar var ekki annad i bodi en ad kuka i holu og bada sig i myrkrinu med vatni ur brunninum, bak vid treytta plankahurdina. Og var tad tess virdi ad gera vedur ut af einum kakkalakka eda tveimur? Ja, eg hefdi getad nefnt tad vid brunatungar konurnar sem voru i haum samraedum medan taer svelgdu i sig kamelmjolk, en tegar eg sa rosk handtok teirra vid barnauppeldi og matargerd akvad eg ad eg myndi bara sturta mig teygjandi og hljodalaust.

Og bornin. Tau taka upp tad sem fyrir teim er haft. Litla fjagra ara France, skipadi mer ad tvo mer um hendurnar fyrir matinn, bennti mer svo a ad skipta um stellingu, tad vaeru adeins menn sem saetu med hne upp ad brjosti ser, "og bordadu svo" sagdi hun og setti i brynnar eins og fullordnu konurnar. Eydimerkurvindar hafa blasid horku i mauritanska kvennlegginn.

Eftir 10 daga i eydimorkinni var nog komid af sandi og eg sneri aftur til hofudborgarinnar. Eg keipti appelsinu og gulrot bara eins og til ad sanna fyrir sjalfri mer ad avextir og graenmeti vaeru ennta til. Safinn og saett bragdid sagdi mer ad tad vaeri komin timi til ad halda til graenni svaeda svo eg hringdi i Totu og sagdi henni ad nu vaeri eg a leidinni.

To be continiued..